De Griekse kerkvader Gregorius van Nyssa (ca. 335–394) ontvouwt in deze verhandeling een van de eerste systematische christelijke visies op de mens. Uitgaand van Plato’s Timaeus en het Bijbelse scheppingsverhaal onderzoekt hij de eenheid van lichaam en ziel, de vrijheid om in deugd te leven en de bestemming van de mens in Christus. Daarbij benadrukt hij zowel de waardigheid van het bezielde lichaam als de kracht van het menselijk intellect en de hoop op verrijzenis en herstel van de schepping.